De kerk en toren steken hoog boven het omringende land uit en zijn van alle kanten duidelijk te zien, omdat het ‘dorp zelf slechts bestaat uit twee huizen en enkele boerderijen in de omgeving. De kerk dateert uit de tweede helft van de dertiende eeuw. Een zeldzaamheid zijn de Middeleeuwse dakpannen die nog op een groot deel van het schip liggen. Het zijn halfronde pannen, waarvan afwisselend een rij met de bolle kant naar boven en naar beneden ligt. Ze worden wel monniken en nonnen genoemd. Aan de zuidzijde zijn nog de restanten te zien van twee kruismotieven in de vorm van een Grieks kruis, vermengd met een Andreaskruis. Deze zijn aangebracht door donkere pannen tussen de rode te leggen. Ook de toren is kenmerkend voor Oostum, deze is niet vierkant, zoals meestal het geval is, maar rechthoekig en noord-zuid gericht. De door de Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek verrichte opgraving bij de restauratie in 1972 toonde aan dat de westgevel van de toren op de fundering van de westgevel van de vroegere derde travee gebouwd is. Dit is waarschijnlijk de oorzaak dat de toren dwars op de lengterichting van de kerk is komen te staan.